Marsyas

>La luna ei dins son plen e lo vuege dins ieu
creisse coma un chiron s’entrauca dins la fusta ;
faudriá que lo fustier vèngue d’una man justa
xilofenar mon còr en me durbent lo sieu ;
ansin pòst còntra pòst, seguent l’èime dau riu,
anariam a la mar rejónher la flibusta ;
oblidariáu ailà ce que me tarabusta
e lei sinhs clavelats tot de lòng de mon fieu.
Ailàs siáu pas de bòsc, ni l’aiga dei lagremas
a jamai fach un flume, e n’ai pas coma remas
que dos braç auborats dins l’aire bracegent ;
laisso donc lo chiron que contúnie son òbra
e, reduch a sa pèu, fague d’una manòbra
de mon còr un balon amont voletegent.

Joan Ives Roier

Tweet

>Faire viatjar
sens alas ni batèu
solament quauquei linhas espaurugaas
que s’amolònan au canton dau fuelh
per se tenir chaud :
pretzfach gigant per l’òme nanet
ras lo papièr
que se neja dins son ment
aiga negra.
Ai pas pron de pluma
per faire d’alas
bravament vau assajar de vos faire passar
sota lo pònt dau dedins
gitatz una peçòta d’esper entre lei linhas
esperant qu’un pauc de lutz
vos endralhe entre alen e poësia
au calinhament de la vita.

Aubin Bonnet

Tweet

>Avèm decidit d’aver rason

Despolhats de tot, emai dau nom nòstre
tot çò nòstre perdut
tot contra nautri justificat
Creson que la terra es a-n-aqueli que la viòlan.
Tròp d’espèra a enganat l’esper
degalhat tot çò que demòra
mai li montanhas restan drechas.
Desliurats de nòstri darrièri pelhas,
e receptius l’esperit macat,
siàm venguts fòrts de nòstra misèra
nus e gigants…
L’esclau lparà pas pus la man dau mèstre
pr’amor que i a pas pus d’esclaus!
Venèm de nàisser,
de-la-man-d’ailà de toti li vielhi paurs
e di vielhs silencis,
òmes revòutats
es-a-dire
òmes
Ren que còmpte
de si promessas e de sis amenaças
de sa poissança d’aur, d’armas e de mits
ren que vaugue
contra lis òmes de mans nusas
puèi que
avèm decidit d’aver rason.

Rotland Pecot

Tweet

>El chastel de Lairac, dont las mudas ruinas
s’eirissan de serps sos los pas daus buschairons,
chasca nueit ven dormir una fada aus piaus ros.
Tot lo jorn ela cor, invesibla, rabinas,
brandas e puegs o chamina en los airs.
A las vetz, fasent sos repairs
de l’asur ardent o trembla
l’aura d’estiu,
ela sec l’alauva que sembla
volar dusc’au solelh per i bastir son niu.
Ela avisa laòrs lo país de Combralha,
sas ribieras, sos rius o lo còrb se miralha,
sas combas e sos bòscs e sos estanhs prionds,
sas brugieras, sos bus e sos boissons d’argfuelha
enormes e redonds.
Ela vei los rochiers o lo lusert somelha,
los donhons mieg crotlats o floreta l’abelha
e los mas brigissents de chançons e de crits.
Uei, près daus plais, los ragats rejauvits
disputan una mora a las burgaudas
o coronan de joncs lors chabeças neiraudas ;
permieg las corts rison de las braiaudas,
ambe un cibre de lait revenon d’ajostar.
Daus garç agusan lo volam clar
o graissan la ròda que bralha
o parlan a los buòus liats.
Maduras son las espijas daus blats,
e, davant les maisons aus darriers teits de palha,
las fialairitz darrieras de Combralha
dison de vielhs mots doç e fòrts.
De l’aut daus airs tristament las escota
la fada regretant los atges mòrts ;
tant sovent lor veguda l’a touta
a la jòia o aus conòrts,
tant sovent los regards d’estas femnas semblavan
cridar : « Son mòrts,
los temps daus chavaliers, o las reinas fialavan ».

Paul Loís Granier

Tweet

>Avèm decidit d’aver rason. Contra los messorguièrs, los pissa vinagre, los faus felibres e los sembla occitans.

Nos daissarem pas tòrcer per monde incapables d’encapar lo voide de son existéncia.

Occitans, revendicam nòstra tota la literatura d’òc, mas mai que mai la bona.

Julian Desaygues

Tweet

>

Tweet

>

Tweet

>

Tweet

>

Tweet

>

Tweet