Marsyas

>Tras lo retorn deis annadas, lei termesDins l’estrechum creissent dau calendier,Te fasián páur, memament que dins l’èrmeDe socas mòrtas, e ton còr pressentiá Que de pegin, Cassandra de ta vida. Que posquèssan mei mans, avants lo fuòc,Te faire amar quàuquei ròsas ravidas… I a de jardins perduts, que son enluòc. Sully-André Peyre Tweet

> Repren ta rauba blanca e davala dins l’òrta. Pèr leis camins marrits meis pès son matrassats. Leis jorns de v-uei volián non me leissar passar; Pèr l’acorchi d’aièr ai retrobat la pòrta. Lo jardin d’autres temps, florit de ròsas e d’iles Es qu’un pantai ninòi d’enfants que siam estats, Mai de badas leis jorns […]

> L’enfant jòga emé leis estelas Dins lo grand relarg de la nuech; Lo cèu es una canestela De flors, qu’envèrsa sus leis puechs. L’enfant escota sot leis aubres Leis rossinhòus e leis grilhets, E s’estona davans leis maubres Que son nus e son familhiers. L’enfant se tròba, dins l’abonde De l’amplituda e deis sesons. […]

Sus un tròç de vièlha tela I a d’exquistas brodariás Que son dau siècle darrier, D’aucelons, de flors d’amella… Es gausida, se desfiela, Ie ven de tacas darrier E pasmens m’agradariá De morir ansin come ela Dintre lo sen vierginèu Color de ròsa e de nèu De la chata que la garda Come un brèu […]