>L’ai vist (n°15)
Diumenge, febrer 7th, 2010>L’ai vist. E s’arodèlan elei a meis entorns,desempuèi, que frairejan amb ieu. Son ombra aviáchaspat la sieu cara que de rire cantava d’esperelae sensa resson. Anava que dançava un enfant encara, un masclonpas’ncara. Un pas, cauças blancas, camba leuja, seguissiálo trepador. Èri tancat. Un diamant fugitiu respondeguèta mon agachada : èra esmeravelhada, suspresa,e son anar […]
