Marsyas

Ta tèsta es fiera e doça, e tendrament ton còu

Se clina. Respirant li potons e lo rire

Ta fresca boca en flor de qu’es que vai nos dire?

Lis Amors, d’una veta, emé gràcia an nosat

Ti lòng peus sus ton frònt pèr ondadas frisat.

Ò blanca Venús d’Arle, ò rèina provençala,

Ges de mantèu n’escond ti supèrbis espatlas

Se vei que siás divessa e filha dau cèu blu;

Ton bèu pitre nos bada,

e l’uelh plen de belucs

S’espanta de plesir davant la joina autura

Di pomas de ton sen tan redona’ e tan puras.

Que siás bèla! Venètz, pòbles, venètz tetar

A si bèu sens bessons l’amor e la beutat.

Ò! Sensa la beutat de qué seriá lo monde?

Luse tot çò qu’es bèu, tot çò qu’es laid s’esconde!

Fai veire ti braç nus, ton sen nus, ti flanc nus;

Mòstra te tota nusa, ò divina Venús!

La beutat te vestís mielhs que ta rauba blanca;

Laissa ti pè tombar la rauba qu’a tis ancas

S’envertolha, mudant tot çò qu’as de pus bèu:

Abandona ton vèntre i potons dau solèu!

Coma l’èurre s’aganta a la rusca d’un aubre

Laissa dins mi braçada’ estrénhe’ en plen ton maubre;

Laissa ma boca ardènta e mi dets tremolants

Córre’ amorós pertot sus ton cadavre blanc!

O doça Venús d’Arle: ò fada de jovença!

Ta beutat que clareja en tota la Provènça

Fai bèlas nòstri filha’ e nòstri dròlles sans;

Sota aquela carn bruna, ò Venús, i a ton sang,

Sempre viu, sempre caud. E nòstri chata’ alèrtas

Vaquí perqué se’n van la peitrina dubèrta;

E nòstri gais jovènts vaquí perqué son fòrts

I luchas de l’amor, di braus e de la mòrt;

E vaquí perqué t’ame – e ta beutat m’engana, –

E vaquí perqué, ieu crestian, te cante, ò grand pagana!

Teodòr Aubanèu