Marsyas

>
Tu que siás arderosa e nusa
Tu qu’as sus leis ancas tei ponhs
Tu qu’as una votz de cleron
Uei sòna sòna sòna a plens parmons
Ò bòna musa.

Siás la musa dei paurei gus
Ta cara es negra de fumada
Teis uelhs senton la fusilhada
Siás una flor de barricada
Siás la Venús.

Tweet

>
Morrut, ambe l’uèlh estonat,
L’ase negre vos regarda.
Çò que lo bòn Dieu li a donat
Se lo ten e se lo garda.

Es un bòn ase, l’ase negre
L’ase negre aurelhut ;
Quan corrís davant vòu pas segre
L’ase negre es un caput !

Se bòta jamai en colèra
L’ase negre rac e ric
E non jamai partís en guèrra
Pas que contra l’enemic.

L’ase negre es un bòn ase
Nimai plora e nimai ritz
L’ase negre, nom d’un vietdase,
Se noirís de flordalís.

Tweet

>Ei ‘ra net doça, polida,
Serena com un güelh-d’audèth ;
Eth cèu ua gran florida
De ròsas blancas a trèt.

Vien deths prats e derà sèrra
Onadas d’olors de mèu
Que s’estienen pera tèrra
E se’n pugen entath cèu.

Er haro, huec lèu enlumena
Tot eth torn com un solelh
Eths halhas se’n van a préner
Dera lum que tant se vei.

E li varan eths aubadas,
Com hilhas, pertot eth torn,
com hilhas qu’eth a engendradas
Tamb eth huec deth son amor.

Sembla qu’era hlama saute
Der un ar aute serrat ;
E volant d’un pòble an un aute
Tota ‘ra valh s’a lugatalucat.

Era Val d’Aran polida
Eth miralh ei ue deth cèu,
De lums tam era florida
E tamb eths flairas de mèu…

Pòc a pòc totas s’amòrtan
Eths lums dera Val d’Aran ;
Mes eths perfums les ac pòrtan
Estrelhas a Sant Joan…

Òh ! que flairosa, que bèra,
De Sant Joan era net ei !
Com en aquesta ribèra
Enlòc mès la poiratz veir.

Tweet

>Vèni, ausirem, anuèit, la Cançon del silenci,
la cançon que comença,
quand s’escantís, la nuèit, lo cant del rossinhòl ;
la cançon que s’ausís al doç cresc de l’erbeta,
la cançon de l’aigueta
que se pausa, un moment, al rebat d’un ramèl ;
la cançon de la branca
que fernís e que dança
desliurada del pes amorós d’un ausèl ;
la secreta conçon breçant l’ombra blavenca
del lir còrfondut de promessa maienca,
qu’espèra, per florir, un signe del azur.

Tweet

>Vueja-nos leis esperanças
E leis raives dau jovent
Dau passat la remembrança
E la fe dins l’an que ven

Tweet

>

Tweet

>

Tweet

>

Tweet

Sus un tròç de vièlha tela

Tweet

>Qu’avetz roeinat nostes vilatges,
vueitat las montanhas on
milèrs d’esquiras e de campanas
tringlavan au mei har.
Las lausèras, las peirèras valentas
que las avetz barradas.
Qu’avetz deishat partir aulhèrs
e lauradors, mestieraus de tot ordi,
qu’avetz l’aire de l’arribèra emposoat
e l’aiga deus arrius.
Qu’avetz desmaridat un pòple de sa lenga,
de son amna, deus sons cants, de sas danças.
Que v’etz trufat de Caddeton lo noste pair
e las dròllas d’Aussau son gojas deviengudas
en çò de borgés saginós e viciós.
Qu’avetz deishat pèrde’s los ordis
deus cerisèrs e deus pomèrs e deu hroment
e qu’avetz hicat au musèu raças de bestiar hòrtas e valentas
e vacas doças qui hasèn
beròis vetèths e lèit grassa, gramosa.
On ei la Basadesa e segur doman l’Aquitània!
Qu’avetz seleccionat a mort,
standardisat, rentabilisat, comercialisat
e hicat en preson bèstias hèitas tà pèisher
dens l’èrba hauta deus candaus.
Qu’avetz normalisat en Aspa, en Baretons,
los hromatges, praubòts,
en una pasta shens perhum.
Sordeis que tot, qu’avetz deishat a l’abandon
los cemitèris dens los vilatges morts
dont clavèn, ailàs, las escòlas
liuradas d’ara enlà au ventploi, a la gèira,
l’escòla on aprengom a cantar e a víver.
Qu’avetz plapat l’arrai de l’auba benadita,
emposoat lo limac
esmalit las abelhas
que los ajòus arrespectavan e cranhèn.
Desarrigat qu’avetz las pleishèras sagradas
on vriuletas e’s prosejavan
dab auserons aus dias clars de mai,
destornat las cassoras,
esfaçat los noms deus tojars,
on las vacas èran urosas
de brostar la brana chucosa
en espiant lo mèste dalhar
au balanç deu dragon dens la lutz de l’arrós.
Mei non vien l’ausèth blu sus la trista laurada
perucar los vermiòts o las longas talòssas
dispareishudas, dias a!
Lo campanèr qu’ei mort.
La campana s’ei arrestada e lo darrèr soaire
beth temps a que l’an recaptat.
E jo totun, drin hòu, que canti tà l’aigueta
qui chorra dab despieit au tutèt de la hont,
uei espudida, uei tradida,
era qui portava la hida
e qui’ns guariva de tot mau.
E tu tanben amic, que cantaràs entau cocut
tau gòlis e tà la parreta,
tà la codèina e l’irrongleta!
Mes, ailàs! mei ne tornaràn,
melèu, un matin, calandreta,
la celtica laudeta
qui dens l’azur e’s dèisha càder
briaga d’arrais dab los esprits deu cèu ligada.
Rogèr Lapassada

Tweet