>La cançon del silenci (n°10)
>
Vèni, ausirem, anuèit, la Cançon del silenci,
la cançon que comença,
quand s’escantís, la nuèit, lo cant del rossinhòl ;
la cançon que s’ausís al doç cresc de l’erbeta,
la cançon de l’aigueta
que se pausa, un moment, al rebat d’un ramèl ;
la cançon de la branca
que fernís e que dança
desliurada del pes amorós d’un ausèl ;
la secreta conçon breçant l’ombra blavenca
del lir còrfondut de promessa maienca,
qu’espèra, per florir, un signe del azur.
Loïsa Paulinh
